आता सोयर नाही...

अस्तित्वाचा प्रश्न
तुझ्या श्वासानं
फक्त
काहीच क्षण
गहन होण्यापासून
वाचला...

अन्यथा अंधार
मित्र; सोबतीही..
अनाठायी ठरली
भीती
उजेडानं पुन्हा
फणा काढण्याची

झाली खात्री
श्वासांचे क्षण
न परतण्याची
आणि
तळाशी जाणिव
विरक्तीची...

संदर्भहीन तुकडे
सुसंगत जोडलेले
तुझ्या
मिठीचे त्याला
आता सोयर
नाही...

पुन्हा एकदा...

पुन्हा फिरून
जगायच्यात
त्या आठवणी...

तुझी कविता...
तुझं पुस्तक...
पुस्तकातल्या त्या ओळी...

पुन्हा एकदा फिरून
जगायच्यात...

मऊशार लाटांनी
भिजलेल्या बटा
अलगद सरकत
काळजात घुसलेल्या...
रोखू रोखू म्हणताना
धावलेलं वेडं मन..
चिंब अंग ओलं अन्
श्वासांचं संपलेलं अंतर...

पुन्हा फिरून
जगायचंय
ते शुन्य अंतर...

फुल उमलतं ते
कोमेजण्यासाठीच?
तुझ्या प्रश्नानं
झालेली काहिली
डोळ्यांपाशीच दाटलेले
ढग थोपवलेले
अन् अंतरीच्या कोपऱयात
भटकं काहूर माजलेले

पुन्हा एकदा फिरून
जगायचंय
ते भटकं काहूर...

बाबा...

बाबा,

तुमच्याबद्दल लिहायचंय. तुमच्याबद्दल मला काय वाटतंय, हे सारं काही लिहायचंय. मोकळं व्हायचंय एकदा लिहून. खूप साचलंय सगळं. मनात रडायची सवय घातक. कधी जडलीय मला, तुम्हालाच माहिती. मोठ्यांदा रडायची सवय नाही आणि मनातल्या हुंदक्यांनी आत अंगभर कसर राहतेय. 

डोक्यात आठवणींचा कल्लोळ आहे. खूपशा. एकमेकांत गुंतत गेल्यात. काय लिहायचं, सुरूवात कशी करायची हेच सुचत नाहीय इतके दिवस. 

तुम्ही होता, तेव्हा कदाचित तुमचं अस्तित्व माझाच भाग होतं. ते लक्षातही नव्हतं आलं कधी...आता प्रत्येक दिवशी, जवळपास प्रत्येक क्षणी तुम्ही मला आठवताय. एक-दोन दिवस नाही, वर्षभर होतंय असं. आता जाणवतंय बाबा, तुम्ही माझ्यासाठी काय होतात...

खूप लहानपणी, म्हणजे माझ्या लहानपणी आपण दोघं मित्र होतो. शाळेतून यायच्या वेळी तुम्हीच तर घरी असायचात. भरवलेला प्रत्येक घास मला आत्ताच का रोज आठवतोय बाबा? तुमची नोकरी गेली होती आणि धंद्यात फसवणूक झाली होती, हे कधीच कसं तेव्हा लक्षात नव्हतं आलं? मी शाळेतून येताना दारात पायऱयांवर बसलेले तुम्ही दिसला नाहीत, तर होणारी चिडचीड लख्खं आठवतीय. आताही रोज घरी जाताना फ्लॅटचं दार उघडताना हीच चिडचीड होतेय बाबा...

खूप लिहायंचय बाबा. तुमच्याबरोबर जगलेला प्रत्येक क्षण लिहून काढायचाय. त्याशिवाय मोकळा होणार नाही बाबा मी...आणि कदाचित तुम्हीही...